උපතේ සිට දරුවකුගේ වර්ධනය කෙරෙහි වැඩිම බලපෑමක් ඇති කරන්නේ දෙමව්පියන් හා පවුලේ පරිසරයයි.යම් දිනක වැඩිහිටියකු වී ස්වාධින ජීවිතයකට හුරු වීමට හා සාර්ථක ජිවිතයක් ගෙවීමට අඩිතාලම වැටෙනුයේ දෙමව්පියන්ගෙනි. විශේෂයෙන් දරුවාගේ ජිවිතයේ මුල් අවධිය තුල දෙමව්පියන් දරුවා රැක බලා  ගන්නා  ආකාරය මෙහිදී විශේෂයෙන් වැදගත් වේ. මන්ද එය පසු කලෙක දරුවා ගේ ජිවන කුසලතා වර්ධනය කෙරෙහි බලපාන බැවිනි. අනවශ්‍ය ලෙස දරුවාට සැලකීමෙන් ඔහුට හෝ ඇයට  ස්වාධීනව ජිවත් වීමේ කුසලතා දියුණු කර ගැනීමට අවස්ථාව නොලැබේ. අනෙක් අතට දරුවාගේ  මානසික අවශ්‍යතා නොසලකා හැරීමෙන් පසු කලෙක අන් අය කෙරෙහි විශ්වාසය ඇති කර ගැනීමේ හැකියාව නොලැබීමද ඒ හේතුවෙන් යහපත් සබදතා ඇති කර ගැනීමේ හැකියාව දුර්වලවිමද සිදු වේ.

ජිවිතයේ මුල් අවුරුදු දෙක තුල දරුවා ඇති කර ගන්නා සම්බන්ධතා පසු කාලින ජිවිතයට බොහෝ සෙයින් වැදගත් වේ.මේ කාලය තුල දරුවාට නිවැරදිව තම අවශ්‍යතා ප්‍රකාශ කිරීම අපහසු බැවින් ඇඩ්ම හෝ හැසිරීම් මගින් අවශ්‍යතා ඉගි කරයි. දෙමව්පියන් හෝ වෙනත් වැඩිහිටියන් මෙය මේවා නිවැරදිව හදුනා ගෙන එම අවශ්‍යතා ඉටු කිරීම තුලින් දරුවා අන් අය ගැන විශ්වාසය ඇති කර ගනී . මෙම කාලය තුල මව හෝ වෙනත් විශ්වසදයී වැඩිහිටියකුගේ සමීප  බව දරුවාට අත්‍යවශ්‍යය.  ඒ තුලින් වැඩිහිටි ජීවිතයේදී ගුණාත්මක සබදතා ඇති කර ගැනීමේ හැකියාවට අඩිතාලම වැටේ .එම කාලය තුල මවගෙන් දුරස් වීම හෝ වරින් වර දරුවාට ඉතා සමීප පුද්ගලයා වෙනස් වීම පසු කලෙක අවේග පාලනය කිරීමේ හා යහපත් අන්තර් සබදතා ඇතිකර ගැනීමේ ගැටළු වලට හේතු විය හැකියි.

දරුවකුගේ මොලයේ වර්ධනය ඉතාමත්ම ශීග්‍රයෙන් සිදු වන්නේ ජිවිතයේ පළමු අවුරුදු හතර තුලය. එබැවින් මේ කාලය තුල දරුවාට බාහිර පරිසරයෙන් ලැබෙන උත්තේජන ඉතාමත් වැදගත් වේ. මේ අවධිය තුල දරුවා වෙනුවෙන් දෙමව්පියන්ගේ කාලයෙන් වැඩි කොටසක් වෙන් කිරීම අත්‍යවශ්‍යය. දෙමව්පියන්ට ඒ සදහා කාලය ගත කිරීම අපහසු නම් දරුවා බලා  ගන්න පුද්ගලයා ඒ පිලිබදුව දැනුවත් කර හැකි පමණ දරුවා වයසට ගැලපෙන ක්‍රියාකාරකම් වලට යෙදවීම සුදුසුය.

දරුවන් වැඩෙන විට ඔවුන් ක්‍රමයෙන් විනයානු කූලව හැඩ  ගැස්වීම අවශ්‍ය වේ. මේ සදහා දෙමාපියෝ  විවිධ ක්‍රම අනුගමනය කරති.මුලික වශයෙන් එබදු ක්‍රම හතරක් විස්තර කර ඇත.

සමහර දෙමාපියෝ දරුවන් සම්බන්ධයෙන් ඉතා තද නීති අනුගමනය කරති. දරුවන් එම නීති ප්‍රශ්න කිරීමකින් තොරව පිලි පදී යයි බලාපොරොත්තු වෙති. දරුවන්ගේ අදහස් වලට කන් නොදේ.දරුවාට හොද නරක කියා දෙනු වෙනුවට දඩුවම් කිරීමට නිතර පෙළබේ.දරුවාට ආදරය දක්වන්නේ කලාතුරකිනි. නමුත් අනෙකුත් භෞතික අවශ්‍යතා ඉටු කර දේ . මෙබදු පරිසරයක හැදෙන දරුවෝ පසු කලෙක පවා නීති ඉතා නිවැරදිව පිළිපැදීමට පෙළබේ.නමුත් ඔවුන්ට ආත්ම ශක්තිය පිළිබද ගැටළු ඇති විය හැක. දරුණු ගතිගුණ ඇති විමට පුළුවන.  එසීම දැඩි දඩුවම් මග හැරීමට බොරු කීමට පෙලබෙති.

සමහර දෙමව්පියෝ දරුවාට හැකි පමණ ආදරය කල යුතු යයි විශ්වාශ කරති. නීති පනවන්නේ කලාතුරකිනි. නීති  පැනෙව්වත් බොහෝ විට එය ක්‍රියාත්මක නොවේ. දරුවාගේ හිත රිදෙ යයි බියෙන් දරුවා කරන ඕනෑම දෙයක් අනුමත කරති. දරුවා කරන ඕනෑම වැරැද්දකට දඩුවම් දෙති. මෙබදු පරිසරයක හැදෙන දරුවෝ බොහෝ විට පාසල හෝ පෙර පාසැල තුල හැසිරීමේ ගැටළු පෙන්නුම් කල හැක.ඊට හේතු වන්නේ නීති පද්ධතියකට අනුගත වීමට ඔවුන්ට හුරුව නැති බැවිනි.

දෙමව්පියන්ගෙන් සමහර කොටසක් දරුවන් ගැන අවශ්‍ය පමණ සොයා නොබලති.උදාහරණ ලෙස දරුවා ගේ පාසැල ගැන , ගෙදර වැඩ ගැන සොයා නොබලති. දරුවන් ආශ්‍රය කරන්නේ කවුදැයි නොදනිති. දරුවා සමග ප්‍රමාණවත් තරම් කාලය ගත නොකරති. දරුවා වෙනුවෙන් නීති පැනවීමට නොවෙහෙසෙති. දරුවන්ගේ කායික මෙන්ම මානසික අවශ්‍යතා කෙරෙහි සැලකිල්ලක් නොදක්වති .මෙබදු පරිසරවල හැදෙන දරුවන් බොහෝවිට අඩු ආත්ම ශක්තිය ,ඇත්තෝ වෙති.එමෙන්ම ඔවුන්ට අද්යාපනික ගැටළු ඇති වීමේ වැඩි අවධානමක්ද ඇත. බොහෝවිට හැසිරීමේ ගැටළු ඇති අතර වැඩිපුර අසතුටින් කල් ගෙවති.

ඇත්තෙන්ම දරුවකුට වඩාත්ම හිතකර  යයි සැලකෙන්නේ Authoritative parenting style ලෙස හැදින්වෙන දෙමාපිය කුසලතාවයයි. එවැනි දෙමව්පියෝ තම දරුවා සමග හොද සබදතාවක් පවත්වා ගැනීමට නිතරම සැලකිලිමත් වෙති. ආදරය පෙන්වනවා මෙන්ම නිත් පද්ධතියක් ක්‍රියාත්මක කෙරෙති. නීති පනවන්නේ ඇයිදැයි දරුවාට විස්තර කර දී. එමෙන්ම දරුවාගේ හැගීම් වලටද සංවේදීය. දරුවන්ට ඔවුන්ගේ අදහස් පල කිරීමට අවස්ථාව ලබා දේ.දරුවාට තම ක්‍රියාවන් තුලින් එහි විපාක හදුනා ගැනීමට අවස්ථාව ලබා දෙනවා මෙන්ම හොද ක්‍රියා අගය කිරීමෙන් ඔවුන්ට නිසි මග පෙන්වීමටද නිරතුරුව වෙහෙසෙති. මෙබදු පවුල් පරිසරයක හැදෙන දරුවෝ ජිවිතයේ නිවැරදි තීරණ ගත හැකි , හොද ආත්ම ශක්තියක් ඇති වන අතර පසු කලෙක සාර්ථක ජිවිතයක් ගත කරති.

ඉහත විස්තර කල ක්‍රම වලට අමතරව සමහර අවස්ථාවල එකම පවුලේ  වැඩිහිටියන් විවිධ ආකාර වලට දරුවාට සලකනු අපි දැක ඇත්තෙමු.එනම් මව තද නීති අනුගමනය කරන අතර පිය දරුවාට අවශ්‍ය ඕනෑම දෙයක් කිරීමට ඉඩ දෙන අයෙක් ආදී වශයෙනි, නමුත් මෙය දරුවාට අහිතකර වන අතර දරුවාගේ හැසිරීමේ ගැටළු ඇති වීමට හේතුවක් විය හැකියි.

දරුවකුගේ උපතේ සිට වැඩිහිටියෙකු ලෙස ස්වාධින ජිවිතයක් අරබන තෙක් දේමව්පියන් මත ඉතා දැඩි වගකීමක් පැවරී තිබේ. දෙමව්පියන් දරුවා කෙරෙහි දැක්විය යුතු ආකල්ප ගැන ඉහත පරිදි හොද අවබෝධයක් ලබා තිබීම හා තමා තුල ඇති අහිතකර පුරුදු වෙනස් කර ගැනීමෙන් ඔබේ දරුවාගේ ජීවිතය සාර්ථක කර ගැනීමට ඔබට උපකාරී විය හැකියි.

මනෝ වෛද්‍ය විශේෂඥ
මාලිකා වීරසිංහ
නයින්වෙල්ස් රෝහල
නාරාහේන්පිට

 

ස්මාර්ට් ෆෝන් එකයි ඉන්ටර්නෙට් එකයි මේ වෙද්දී අම්මලා තාත්තලට වගේම පොඩි දරුවන්ටත් නැතිවම බැරි දෙයක් වෙලා. බොහොමයක් නිවෙස්වල ඉන්ටර්නෙට් භාවිතය සිමා කළත් ඇතැම් ගෙවල්වල නම් ඒ ගැන වැඩි තැකීමක් නැ. ඒ නොතැකීම අපේ දරුවන්ට කොයි කොයි විදියට බලපායිද කියලා දැන් නම් හිතන්නම වෙනවා. මොකද අවුරුදු නවය දහය වෙද්දී ටිකෙන් ටික සමාජයට විවර වන අපේ දරුවන්ට කුතුහලය දනවන කරුණු කාරනා වැහිවහලා. මේ විදියට ලියන්න හේතු වුනේ පාසලක සිදු වුණා කියපු කතාවක් අහන්න ලැබුණු නිසයි.

මේ පුංචි දරුවා එයාගේ යාළුවා එක්ක කියපු කතාව මේ ලිපියෙ සටහන් කරන්න අපහසුයි. ඒත් ඒ දරුවා ගැහැනියක හා පිරිමියෙකු අතර ඇති වුණු ලිංගික සිදුවීමක් අම්මගේ දුරකථනයෙන් අන්තර්ජාලයට සම්බන්ධ වෙලා නරඹලා තිබුණා. ඒ විතරක් නෙවෙයි බොහොම අසාවෙන් පැහැදිලිව යහළුවන් සමග ඒ ගැන පවසා තිබුණා.

ඔවුන් සමුගෙන තිබුනේ  “තව ගොඩක් දේවල් තියෙනවා ඉන්ටර්නෙට් එකේ, ඔයා අපේ ගෙදර ආවම අම්මගේ ෆෝන් එකෙන් කාමරේට වෙලා අපි ඒවා බලමු” යන ආරාධනයත් එක්කමයි. මේ කතා බහ එළියට ආවේ එතන හිටිය එක දරුවෙක් ඒ ගැන  තමන්ගේ අම්මට කියපු නිසයි.

දරුවෙක් මේ වගේ තත්වයකට නිකන්ම යොමු වෙන්නේ නැ. ඒ එක්කෝ කාගේ හරි මග පෙන්වීමක්වත් තිබිය යුතුයි. අන්තර්ජාලයට පිවිසුණු පමණින් මෙවැනි දේ නැරඹිය නොහැකි බව ඔබත් මමත් දන්නා කරුණක්. එක්කෝ කාගේ හෝ උපදෙසක් මත මේ දරුවා අදාළ වීඩියෝ සහිත ලින්ක් එකක් දැනගෙන තිබිය යුතුයි. මෙන්න මේ කරුණු මත දරුවෙක් කතා බහ කරන්නේ කා සමගද? මොනවාද ? ඔවුන් සම වයස් යහළුවන්  පමණක් නොව වයසින් වැඩි යහළුවනුත් ඇසුරු කරනවාද? ඔබේ ස්මාර්ට් දුරකතනයේ ඔවුන් කුමක් කරනවාද යන්න සිතා බැලිය යුතුය.

ඉතිං කතාව තවම ඉවර නැ… මේ ආරංචිය ලැබුණු අම්මා එයාලගේ අනෙත් යාලුවන්ගේ අම්මලටත් මේ කතාව කිව්වා. කොහොම හරි මෙන්න මේ විදියට පාසලටත් මේ කතාව ආරංචි උණා. ප්‍රශ්න කෙරුණා, අර දරුවට දඬුවම් ලැබුනා. තමන්ගේ වටපිටාවේ ලැජ්ජාවටත් අසරණ බවටත් පත් උණු මේ දරුවා අද වෙනකොට ඉන්නේ කාමරේක මුල්ලට වෙලා. එයා කිසිකෙනෙක් හමුවට එන්න කැමති නැ. මුල් දින කීපයේ පාසැල් ගියත් කිසිම යාලුවෙක් එයාව පිළිගන්න සුදානම් උනේ නැ. මේ හේතු නිසා ඒ දරුවා ලොකු මානසික පීඩනයකට ලක් වෙලා ඉන්නවා. ඒ සඳහා ප්‍රතිකාරවලටත් යොමු වෙනවා.

ඉතිං හිතන්න, මේ දරුවාගේ ජීවිතය කොයි තරම් නම් දුක්ඛිත තත්වයකට ඇද වැටිලද කියල. ඒ දරුවා කොයි තරම් නම් අසරණද කියලා. ඔබේ දරුවා මේ තත්වයට පත් වෙන්න කලින් මේ ගැන හිතන්න ඕනේ නේද?

සමහර දෙමව්පියන්ගේ වැඩවලට දරුවාගෙන් වෙන බාධාවන් මග හැරගන්න මේ ස්මාර්ට් ෆෝන් එකෙන් ලොකු සහයෝගයක් ලැබෙනවා මිසක් කාමරේට වෙලා දොරත් වහගෙන දරුවා ෆෝන් එකෙන් බැලුවේ මොනවද කියලා දෙමව්පියන් දන්නෙත් නැ. පුංචි දරුවෙක්ට එයාල නොදන්නා අමුතු දෙයක් දැක්කම විටින් විට ඒවා බලන්න උත්සහ කරන එක අරුමයක් නෙවෙයි.

කැළණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ ළමා හා යොවුන් මනෝ වෛද්‍ය විද්‍යාව පිළිබඳ කථීකාචාර්ය ඒ වගේම රාගම උතුරු කොළඹ ශික‍ෂණ රෝහලේ ළමා සහ යොවුන් මනෝ වෛද්‍ය මියුරු චන්ද්‍රදාස මහතාගේ මේ වයස් සිමාවන්ගේ සිටින දරුවන් ගැන මව්වරුන් දැනුවත් කිරීම උදෙසා සකස් කෙරුණු ලිපියක මේ විදියට සටහන් වෙලා තිබුණා.

“ඇත්තටම කිව්වොත් අවුරුදු 9 – 12 වගේ වයසක දරුවෙක් හරි වැරැද්ද සම්පූර්ණයෙන්ම වටහා ගන්න සමත් නැහැ. මිනිසෙකුගේ තීරණ ගැනීම හා තර්කානුකූලව සිතීම සඳහා අවශ්‍ය වන මොළයේ ඉදිරිපස පිහිටි පූර්ව මස්තිෂ්කය සහ limbic පද්ධතිය සම්පූර්ණයෙන්ම වර්ධනය වීමට අවුරුදු  20 කට වඩා වැඩි කාලයක් ගත වෙනවා. limbic පද්ධතිය හරහා හැඟීම් මුල්කරගනිමින් ක‍ෂණික තීරණ ගැනීම සිදු වෙනවා. අන්න ඒ නිසාමයි වයස අවුරුදු 20ක් පමණ වෙනතුරු සිරුරෙන් යම් පුද්ගයයෙකු වර්ධනය වුවත් මානසින් වර්ධනය වී නැහැ කියන්නේ. අන්න ඒ නිසාම මෙම වයස් සිමාවන්ගේ දරුවෙකුගේ මොළයට ලැඛෙන අයහපත් උත්තේජන නිසා අයහපත් ස්නායු සම්බන්ධතා ඇති වෙන්න පුළුවන්. ඒ නිසා ඔවුන් තීරණ ගැනීමේදී වැරදි නිවැරදි බව හිතන්නේ නැහැ. ඔවුන් වැඩ කරන්නේ හැඟීම්වලට මුල් තැන දීලා. පරිණත නොවූ මොළයක් මගින් ප්‍රමුඛත්වය ලබාදෙන්නේ හැඟීම්වලට. නිසි මග පෙන්වීම වගේම ආරක්ෂාව නොලැබෙන මේ වයස් සිමාවන්හි සිටින දරුවන් බොහොමයක් වැරදි වෙත යොමු විය හැකියි. පෙම් සබඳතා/මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතය/සොරකම් කිරීම ඇතුළු පෙර සඳහන් කළ තත්වයන් වෙතද දරුවන් යොමු වීමට ඉඩකඩ වැඩිය. මෙසේ යම් දෙයක් වෙත ඇබ්බැහි වීමෙන් පසුව උත්තේජනයට පත්වන දරුවා එයින් මුදවා ගැනීම අසීරුයි..”

හැම අම්මෙක් තත්තෙක්ටම තමන්ගේ ජීවිතයටත් වඩා වටින්නේ තමන්ගේ දරුවා. මෙතැනදී වැඩිහිටියන් විදියට අපි ගොඩක් දැනුවත් විය යුතුයි වගේම ඉවසිලිවන්ත විය යුතුයි. ඔබේ දරුවා පිළිබඳව සැක ඉපදෙන යමක් ආරංචි වුවහොත් කලබලයට පත්ව ඒ පිළිබඳව දරුවාට කෑ කෝ ගසන්නේ නම් හෝ එය පැවසු දරුවාගේ මිතුරන් සොයා ගොස් ඒ ගැන ප්‍රශ්න කරන්නේ නම් හෝ ඔබ මතක තබා ගත යුතුම වැදගත් කරුණ වන්නේ එතැනින් එහා කිසිවෙකුත් ඔබට මෙවැනි ආරංචියක් ලබා නොදෙන බවයි. අන්න ඒ නිසාම අදාළ කරුණු කාරණා මනසේ රඳවා ගනිමින් ඒ බව දරුවාට නොඅඟවා නුවනැතිව සැලකිල්ලෙන් සොයා බැලීම බොහොම වැදගත් වෙනවා.

ඔබ ඔබේ දරුවාගේ සමීපතමයන් වන්න. දරුවන්ගේ වැරදි හමුවේ අවවාද හෝ වරප්‍රසාදයක් අහිමි කරවීම වැනි සුදුසු දඬුවමක් ලබා දෙන්න. දරුවන්ගේ අදහස් හෝ ඉල්ලීම් පිළිබඳව අවධානය යොමු කරන්න. ඔවුන්ට ආදරය දක්වන්න. දරුවන් සමග සමබරව කටයුතු කරන්න. දරුවන් හා ඔබ අතර සවිමත් බැඳීමක් වර්ධනය කර ගැනීමට උත්සාහ කරන්න. ඔබ කොයිතරම් කාර්ය බහුල වුවත් දරුවා පිළිබඳව සැලකිලිමත්ව සිටින්න. දරුවාට නොදැනෙන්නට ඔවුන් කරන්නේ කුමන දේවලද යන්න සොයා බලන්න.

අපේ දරුවන්ට දැන් කිසිම හොඳක් නරකක් කියන්න බැහැ.. එකක් කිව්වාම හැටක් උත්තර… ඉස්සර කාලයේ පුංචි රාහුල හාමුදුරුවෝ උදේට වැලි දෝතක් උඩට විසි කරල අද දවසට මේ ගනනට මට අවවාද ලැබේවා කියල ප්‍රාර්ථනා කලා. ඒත් අද අපේ දරුවන්ට කිසිම අවවාදයක් රුස්සන්නේ නැහැ…බොහෝ දෙමව්පියන්ගේ මේ අදහස්වලට සමහර විට ඔබත් එකග ඇති. ඇත්තටම දරුවන්ට අවවාද රුස්සන්නේ නැත්තේ ඇයි…

දරුවන් වරද පිලිගැනීමට අකමැතියි

අද බොහෝ දරුවන්ට වරදක් පෙන්වා දුන් විට ඔවුන් ඒ වරද පිලිගැනීමට කිසිම විදිහකින් සූදානමක් නැහැ. ඒ වෙනුවෙන් නිදහසට කාරණා දහසක් ඉදිරිපත් කරනවා. මේ වේලාවට දෙමව්පියන් ඔවුන්ට දොස් නගන්නේ අම්මා තාත්තාටට එකටෙක කියන නරක පුරුද්ද මුල් කර ගෙනයි. ඒත් ඔවුන්ගේ සදහන මේ එකටෙක නොව නිදහසට කරුණු කාරනාවන් බවයි. ඔබ අම්මා තාත්තා බව සැබෑ වුනත් රුවන්ගේ පමණක් නොව ඔබ පවුලේ වෙනත් සිදුවීමකදී වුනත් බහින් බස් වෙන විට ඒ වෙනුවෙන් අනිත් පාර්ශවය දක්වන කාරනාවන්ද සලකා බලන්න. සමහර විට ඔබ නොසිතන පැතිකඩක් එහි තිබෙන්නනට හැකියි. මේ නිසා දරුවන් වරද පිලිගැනීමට අකමැතිව ඒ වෙනුවෙන් ඔවුන්ගේ නිදොස් බව කදහන් තරන විට ටිකක් ඒ වෙනුවෙනුත් කාලය යොදවන්න.

වරදට අවවාද කිරීම එතැනින් නවත්වන්න

කිසිම වරදක් වෙනුවෙන් ඔබ දරුවාට අවවාද කළොත් එය එතැනින් නවත්වන්න. එදා දවස මුලුල්ලේම දරුවා දකින දකින වාරයක් පාසා නැවත නැවත අවවාද කිරීම නිසා එය ඔවුන්ට හිසරදයක් බවට පත් වෙනු ඇත. දරුවා එම වරද නැවත වතාවක් කරන්නේ නම් අවවාදය වෙනුවෙන් යොමු වීම වරදක් නැත එසේ නොමැතිව අතෝරක් නොමැතිව ලබා දෙන අවවාද කළයක් මුනින් නවා ඒ වෙනුවෙන් ජලය වත් කිරීමට සමානය. ඊටහේතුව දරුවා ඒ වෙනුවෙන් කිසිදු අවධානයක් මෙන්ම ප්‍රතිචාරයක් නොදැක්වීමයි.

අවවාද ලබා දීමෙන් පසු නැවත සාමාන්‍ය තැනට පත් වෙන්න

ඔබ දරුවාගේ වරදට අවවාද ලබා දීමෙන් පසුව නැවතත් පෙර සිටි අම්මා තාත්තා ලෙසින්ම ඔවුන් ඉදිරියේ පෙනී සිටින්න. වෙනදා මෙන්ම ආදරයෙන් නැවත ආමන්ත්‍රනය කරන්න. ආරක්ෂාව ලබා දෙන්න. අවවාදයක් ලබා දෙන්නේ දරුවාගේ යහපත වෙනුවෙන්ම බැව් ඔවුන්ට පසුව ආදරයෙන් කියා දෙන්න. ඇතැම් දෙමව්පියන් යම් යම් අවවාද ලබා දීමෙන් පසුවත් ඉතාම අකාරුණික ලෙසින් දරුවන්ට සලකන අන්දම අප දැක ඇත. එය එතරම් හොඳ හැසිරීමක් නොවේ. අවවාදය එතැනට සීමා කරන්න.

අවවාද ලබා දෙන විට තුන්කල් ගලපන්න එපා

බොහෝ දෙමව්පියන් අවවාද ලබා දෙන විට ඔබ එදත්..අදත් මෙම වරද කළ නිසා හෙටත් එය කරනු ඇතියි කියමින් ඉතා දැඩි සේ  ඔවුන් විවේචනය කරනු ඇත. මෙය එතරම් සුදුසු කටයුත්තක් නොවේ. එවිට දරුවාට අවවාදයෙන් මිදී තමන්ගේ වැරැද්ද නිවරැදි කර ගැනීමට සුදුසු මානසිකත්වයක් ඇති නොවේ.ඒ නිසා නිතරම අවවාද ලබා දිය යුත්තේ මේ අවාද නිසා මං දන්නවා මගේ පුතා හොද ළමයෙක් වෙනවා යන උත්තේජකය ඔහුගේ සිතේ ඇති වෙන අන්දමටයි.

කිසිම කෙනෙකුට සංසන්දනය කරන්න එපා

දරුවන්ට අවවාද ලබා දෙන විට ඔහු වෙනත් කිසිම කෙනෙක් සමග සංසන්දනයෙන් කතා කරන්න එපා. අහවලාගේ දුව පුතා…අල්ලපු ගෙදර දරුවන් ඔබේ දරුවාට සමාන කරන්න එපා. එක් එක් දරුවාට වෙන් වුන ගති පැවතුම් ඇති නිසා එසේ සංසන්දනය කරන විට දරුවාගේ හිතේ ගොඩ නැගෙන්නේ කලකිරීමක් පමණයි. තමන්ගේ වැරැදි නිවරැදි කර ගැනීමට මෙහිදී දරුවන් කිසිසේත්ම උත්සාහයක් ගන්නේ නැත. කිසිම කෙනෙක් තවත් කෙනෙකුට සමාන නොවන සේ දරුවන්ටත් වෙන් වෙන් වුන ගති පැවැතුම් ඇති නිසා අල්ලපු ගෙදර දරුවා ලෙසින් නොව ඔබේ දරුවා තවත් සුවිශේෂී දරුවෙක් ලෙසින් ගොඩ නගා ගැනීමට උත්සාහ ගන්න.